آشنايي با نام هاي خداوند: الودود



عدد ابجدي: 20
به معني دوست دارنده ي بندگان و دوست داشته شده ي مؤمنان است و «شيخ برسي» (ره) فرموده است اگر اين اسم هزار مرتبه بر طعامي خوانده شود و مردمي که با هم دشمني داشته باشند از آن طعام بخورند، دوست گردند. در بعضي رسايل است که هر کس اين شکل را در اوّلين ساعات روز جمعه در شَرَف زُهره بنويسد و با خود دارد و بر اسم «الودود» و «الحبيب» مداومت نمايد هر کس او را ببيند نسبت به او محبّت زيادي پيدا کند

:پژوهه در مفهوم الودود از جامعه اس
از مادّه ي «وُدّ» (بر وزن حُبّ) به معني «دوست داشتن» توأم با «تمنّا و آرزو» است و به گفته ي «راغب» در هر يک از اين دو معني (بلکه در هر دو معني) نيز به کار مي رود
اين واژه از اسماي خداوند و به معني "دوستدار" مي باشد که وزن صرفي آن- صيغه ي مبالغه- دلالت بر کثرت آن دارد. اين اسم دوبار در کتاب الهي ذکر شده که يک بار قرين اسم "غفور" و بار ديگر قرين اسم "رحيم" مي باشد. اين اسم برگرفته از ريشه ي «وَدّ» به معني حُبّ- دوست داشتن- است که وزن صرفي آن مقتضي دو تفسير است: 1) به معني اسم فاعل، يعني خداوند دوستدار است که از اين حيث تجلّي اين اسم در گرو ظهور غير مي باشد و اين اسم در زمره ي اسماي جمالي فعلي قرار مي گيرد. در اين صورت خاستگاه اين اسم از اراده ي الهي بوده و سرّ التفات وي در فاعليّت وي در مرتبه ي رحماني و رحيمي مندرج در اسم رحيم است. از اين رو بندگان الهي از طريق اسم ربّ و رحيم به اسم "ودود" او راهنمايي شده اند. 2) به معني اسم مفعول، يعني خداوند ذاتي مي باشد که مورد عشق است و محبوب مي باشد، از اين رو اين اسم در زمره ي اوصاف ذات قرار مي گيرد. در آيه ي کريمه ي «وَهُوَ الغَفُورُ الوَدُود»(بروج/14)، اين اسم قابل معني به هر دو تفسير مي باشد

:منبع مقاله
شريف کاشاني، ملاحبيب الله؛ (1383)، خواص و مفاهيم اسماء الله الحُسني(نامهاي زيباي خداوند)، ترجمه ي محمدرسول دريايي، تهران: نشر صائب، چاپ ششم.

نويسنده: ملاحبيب الله شريف کاشاني

مترجم و شارح: استاد محمد رسول دريايي